مغز یک نوزاد در
رحم بسیار سریع رشد می کند و طی یک یا دو ماه، از چند سلول به پیچیده ترین ساختار
طبیعت تبدیل می شود و در ادامه، جنین در ششمین ماه بارداری، توانایی های مهمی کسب
می کند که همگی تحت کنترل مغز او هستند. در هنگام تولد، مغز نوزاد هنوز به طور
کامل شکل نگرفته است و تنها به اندازه یک سوم اندازه واقعی رشد کرده است و مدت
زیادی طول می کشد تا مغز کامل شده و به شکل تکامل یافته خود دست یابد. سپس در سال
اول تولد، تراکم سیناپس هایی (سیناپس به محل اتصال سلول های عصبی گفته می شود) که
در مغز ایجاد می شود به سرعت افزایش یافته و همان فرآیندی که قبل از تولد آغاز شده
است ادامه می یابد. ولی در حدود ده ماهگی میزان افزایش سیناپس ها متوقف شده و از
یک سالگی تا پایان عمر ثابت می ماند. از همان اوایل، تفاوت های جنسیتی در مغز
نوزادی که هنوز متولد نشده است، مشهود است. یکی از این تفاوت ها آن است که
قسمت های راست و چپ مغز در پسرها ارتباطات کمتری به نسبت دختران پیدا می کند. بنابر
همین تفاوت ها، مطالعات اخیر نشان داده که پسرها در برخورد با انواع خاصی از مسائل
(مانند امتحانات هجایی یا جدول کلمات) تنها از یک طرف مغزشان استفاده می کنند، در
حالی که دخترها از هر دو طرف استفاده می کنند. نیمه راست مغز همچنان که رشد می
کند، سعی می کند ارتباطاتی با نیمه چپ مغز برقرار کند اما در پسران (البته در
دوران کودکی) نیمه چپ آمادگی ایجاد ارتباطات را ندارد و لذا این "
اتصالات" صورت نمی گیرد و در عوض سلول ها به نیمه راست، یعنی جایی که از آن
آمده اند، باز می گردند لذا اتصالات در نیمه راست مغز، غنی تر صورت گرفته و همین
وضعیت باعث موفقیت پسران در حل مسائل ریاضی (در زمان تحلیل ، بررسی و حل مسائل ریاضی،
نیمکره راست مغز بیشترین فعالیت را دارد) است. از طرف دیگر در دختران ارتباط بین
دو نیمکره با موفقیت بیشتری برقرار شده و لذا باعث می شود که توانایی های کلامی
دختران بسیار بالاتر باشد. در 7-6 سالگی، هنگامی که کودکان آموزش جدی را شروع می
کنند، از آنجا که در این سنین، پسران (به طور مقطعی) از لحاظ ذهنی بین 12-6 ماه
عقب تر از دختران هستند،"هماهنگی حرکتی ظریف( "مانند نگهداشتن مداد یا
استفاده از قیچی) در آنها(پسران) دیرتر شکل می گیرد. مطابق با
این مسئله اینکه پسران و دختران از 5-4 سالگی به کودکستان بروند عالی است، زیرا
آنها (هم دختران و هم پسران) توانایی اجتماعی را کسب می کنند اما به نظر می رسد که
پسران بیشتر از دختران به این آموزش ها نیازمند هستند و شاید لازم باشد بنا بر
تشخیص والدین و یا مربی، کودکان پسر مدت زمان بیشتری را در کودکستان سپری کنند.
پسران با دختران متفاوت هستند، کسانی که نیمه راست مغزشان پیشرفته تر است (مانند
پسران) از مزایایی نیز برخوردار هستند. پسران علاوه بر آنکه توانایی های ریاضی
بهتری دارند، اهل عمل نیز هستند و اگر با مشکلی برخورد کنند می خواهند آن را برطرف
سازند و بنابراین خیلی زودتر از دختران دست به کار می شوند. از آنجایی که در پسران
نیمه راست مغز، هم احساسات و هم فعالیت ها را کنترل می کند، بنابراین پسران به
احتمال زیاد، زودتر وارد عمل می شوند. در حالی که در دختران، نیمکره های مغز تخصصی
تر کار می کند یعنی نیمکره راست مرکز فعالیت های ریاضی و نیم کره چپ مرکز تکلم و
بیان احساسات است . لذا پسران نیاز به تلاش بیشتری دارند تا به نیمکره چپ خود رجوع
کنند و کلماتی برای توضیح احساسات، که در نیمکره راست مغز ثبت می کند، بیابند. در
حالی که دختران در این زمینه موفق ترند و در بیان احساسات بسیار بهتر عمل می کنند. بطور
کلی مطالعات دقیق علمی نشان داده است که دختران در سال های اولیه مدرسه در مقایسه
با پسران بهره هوشی بیشتری دارند و نمرات بهتری را می آورند ولی در دوران دبیرستان
و دانشگاه این تفاوت ها کاهش می یابد. دختران و پسران به طور متوسط در قلمروهای
مختلف هوشی، الگوهای عملکرد متفاوتی دارند. در دوران کودکی، دختران در آزمون
استاندارد شده، توانایی کلامی بهتری نسبت به پسران دارند (خواندن، روانی کلامی،
درک کلامی.) در دوران دبستان، دختران و پسران در حساب یکسان عمل می کنند ولی در
دوران دبیرستان پسران در حساب و ریاضیات عملکرد بهتری نسبت به دختران دارند اما
این تفاوت درمرحله دانشگاه کاهش می یابد. اما ذکر این مطلب ضروری است که الگوهای موفقیت
برای پسران و دختران (در زمینه های کلامی، غیرکلامی، ریاضی و...) وابسته به قالب های فرهنگی است
که بر اساس آن، رفتار مناسب برای دختران و پسران تعیین می شود. برای مثال کودکان
ما از همان دوران کودکی می آموزند که خواندن، هنر، مهارت های کلامی و ... قالب های
زنانه است و مهارت های مکانیکی، ورزش و ریاضی از لحاظ اجتماعی، مردانه تلقی می شود
لذا به نظر می رسد این تفاوت های میان دو جنس، تا حد زیادی تحت تاثیر شرایط فرهنگی
جوامع نیز قرار گرفته است. در انتهای باید عنوان شود که
قطع نظر از نوع تبیینی که در مورد تفاوت دختران و پسران ارائه شده، در حال حاضر ما
می دانیم که تفاوت های بارز و قطعی میان دختران و پسران در چند زمینه محدود وجود
دارد. مثلادختران
در استعداد کلامی برترند و پسرها در استعداد فضایی. در عین حال، توانایی محاسبات
عددی، اندکی در پسران پیشرفته تر از دختران است و از طرف دیگر دختران در انجام
حرکات ظریف و همچنین بیان احساسات قوی تر از پسران عمل می کنند. اما باید توجه
داشت که تفاوت های عنوان شده، غالباً مربوط به میانگین های جمعیت است و برای قضاوت
در مورد یک فرد خاص (یک دختر یا یک پسر) نباید به کار رود. زیرا ما دخترانی داریم
که از لحاظ استعداد تجسم فضایی با قوی ترین پسران مقابله کرده و در عوض پسرانی
داریم که در مهارت های کلامی، از قوی ترین دختران پیشرفته ترند. لذا هیچ کس نمی
تواند ادعا کند که توانایی ذهنی در دختران بالاتر است یا در پسران. بلکه میان این
دو جنس تفاوت هایی وجود دارد و این تفاوت ها ناشی از برتری یک جنس بر جنس دیگر نیست.
در اغلب موارد، رشد زمانی مغز دخترها سریع تر از مغز پسرها رخ می دهد. دخترها یک
سال زودتر از پسرها به مهارت های کلامی می رسند. به همین سبب است که در اغلب مواقع
دختران پیش دبستانی سریع تر از پسرها خواندن را یاد می گیرند و فهرست لغات و
کلماتی که می دانند در مقایسه با پسرها بیشتر است. رشد مغز در نوزادان بیشتر در
نیمکره سمت راست شروع می شود و بعد از آن به نیمکره چپ می رسد. در دخترها حرکت به
سمت چپ مغز زودتر اتفاق می افتد. دخترها در مقایسه با پسرها،
داده های اطلاعاتی حسی بیشتری را دریافت می کنند. دخترها در مجموع بهتر می شنوند،
حس بویایی قوی تری دارند و به کمک سر انگشتان و پوست خود، اطلاعات بیشتری را
دریافت می کنند. دخترها در مقایسه با پسرها بهتر می توانند رفتارهای خطرناک و
غیراخلاقی را تمیز دهند. به عبارت دیگر، دخترها کمتر از پسرها خطرات اخلاقی را
پذیرا می شوند و پسرها بیش از دخترها پرخاشگرند. دخترها از توانمندی کلامی بیشتری
برخوردارند و به همین سبب بیشتر روی ارتباط های کلامی تاکید می کنند. اما پسرها به
ارتباط های غیرکلامی توجه دارند و در مقایسه با دخترها کمتر می توانند احساسات خود
را به زبان آورند و نمی توانند به سرعت دخترها، واکنش کلامی نشان دهند. از این رو
در جریان فرآیند یادگیری می بینیم دخترها در حال یادگیری از کلمات استفاده می
کنند، اما پسرها اغلب در سکوت درس می خوانند. پسرها در مجموع به مراتب کمتر حرف می
زنند، حال آن که در میان دختران چنین چیزی نیست.